بررسی ارتباط «خودپنداره» با «خداپنداره» در درمان مذهبی (معنوی) اختلالات روانی

چکیده

هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط «خودپنداره» با «خداپنداره» در درمان مذهبی (معنوی) اختلالات روانی است. روش کار بررسی ارتباط مفاهیم مربوط به خودپنداره و خداپنداره در منابع اسلامی و تحقیقات تجربی بوده است. یافته ­های پژوهش نشان می ­دهد در درمان مذهبی (معنوی)، حضور و غنی­شدن شناخت­ها و باورهای مذهبی مربوط به تصور از خدا، در همه افراد منجر به اصلاح خداپنداره و سلامت روانی نمی­شود. برخی آیات قران مجید به ساختارهای مقاوم، غیرقابل نفوذ، انعطاف ناپذیر و پایدار در مقابل حضور و نفوذ شناخت­ها و باورهای دینی اشاره دارند. روایات متعددی رشد معنوی و خداپنداره صحیح را تابع اصلاح خودپنداره می ­دانند. تحقیقات تجربی و مشاهدات بالینی مؤلفان نیز ارتباط این دو را نشان می­ دهند. بنابراین، در درمان مذهبی  (معنوی) به ویژه در اختلالات روانی مزمن و اختلالات شخصیت که در آن­ها خودپنداره معیوب (فرض ­های بنیادین و روان­بنه­ های ناسازگار) وجود دارد، اصلاح و تعدیل خودپنداره، مقدمه و زمینه مهمی برای اصلاح خداپنداره و سلامت روانی افراد است.

کلیدواژه ها: درمان مذهبی )معنوی)؛ خودپنداره؛ خداپنداره؛ اختلالات روانی مزمن؛ اختلالات شخصیت

نویسندگان:

حسن انصاری: دانشجوی دکتری روان‌شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

 مسعود جان‌بزرگی: دانشیار گروه روانشناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

دو فصلنامه مطالعات اسلام و روان شناسی – سال دهم، شماره 19، پاییز و زمستان 1395.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.   

شما ممکن است این را هم بپسندید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *